Η συνέντευξη των Big Four: από τον Lars Ulrich των Metallica
Ο drummer των Metallica μιλάει για τους φανς, το μέλλον του Sonisphere και πως προσπαθεί να μην πάθει έμφραγμα πάνω στη σκηνή
Οι Metallica έχουν χαράξει μακρά πορεία από τις thrash underground μέρες τους τη δεκαετία του 80. Πώς καταφέρατε τη μετάβαση σε megastars;
Οι Metallica πάντα στηριζόμασταν στις δυνάμεις μας και παίζαμε το είδος μουσικής που μας ανέβαζε και το οποίο φαινόταν να ανεβάζει και άλλους πολλούς ανθρώπους επίσης. Με την πάροδο των χρόνων, οι αριθμοί απλά αυξάνονταν σταθερά, οι πωλήσεις των δίσκων πλήθυναν, αγγίξαμε όλο και περισσότερους ανθρώπους και τώρα πια παίζουμε σε μεγαλύτερους χώρους.
Αλλά κατά βάθος είμαστε απλά τέσσερις τύποι που περνούν καλά και παίζουν μουσική και τη μοιράζονται με ανθρώπους που τη γουστάρουν τόσο όσο και εμείς. Είτε είναι 100 αυτοί οι άνθρωποι είτε 100.000, είναι πάνω κάτω η ίδια διάθεση. Που και που γυρνάμε πίσω και παίζουμε σε πραγματικά μικρούς χώρους. Παίξαμε σε ένα φεστιβάλ στις Η.Π.Α. περίπου δυο χρόνια πριν με την ονομασία Bonaroo και την προηγούμενη βραδιά είχαμε παίξει στο υπόγειο ενός δισκοπωλείου σε περίπου 150 ανθρώπους, άρα συνεχίζουμε να κάνουμε τέτοιου είδους πράγματα.
Πώς έχουν αλλάξει οι φανς με το πέρασμα των χρόνων;
Τα πλήθη και οι φανς φαίνονται ότι απλά είναι όλο και νεαρότερων ηλικιών. Σε κάποιες χώρες κοιτάς κάτω στην πρώτη σειρά και είναι 10χρονα και 12χρονα παιδιά που δεν έχουν ξαναδεί τους Metallica. Φαίνεται να είναι μια εντελώς νέα γενιά.
Ίσως να είναι η γενιά μας που φέρνουν τα παιδιά τους αλλά υπάρχει και αυτή η θεωρία ότι πολλά από τα νέα αυτά παιδιά έχουν εμπνευστεί από τη δεκαετία του 80 ενώ πολλά ήταν τα δρώμενα και τη δεκαετία του 90 όπως η grunge και η rap-rock και τα λοιπά. Ίσως όμως και να μην έχει ηχήσει τόσο γερά σε αυτήν τη νέα γενιά. Πολλά από τα πιο βαριά συγκροτήματα του 80 και ακόμα του 70 όπως οι Black Sabbath, οι Deep Purple, οι Led Zeppelin δείχνουν να έχουν διαφορετική επίδραση πάνω σε πολλά νέα παιδιά. Προφανώς είναι υπέροχο να είσαι μέρος αυτού και ειλικρινά τιμή να έχεις τέτοιου είδους επιρροή σε παιδιά που απλά ψάχνουν να βρουν το δρόμο τους.
Ο μπασίστας σας Rob πάντα πειραματίζεται με νέες τεχνικές. Εσύ πάνω σε τι νέες τεχνικές δουλεύεις;
Υπάρχει κανένας αριθμός μικρότερος του μηδενός; Όχι, πιστεύω πως τώρα το κυριότερο είναι να μην πάθω έμφραγμα πάνω στη σκηνή. Αυτός είναι ο καινούριος στόχος. Είμαι 46 και το βασικότερο που κάνω είναι να προσπαθώ να μένω υγιής. Τρώω καλά, γυμνάζομαι, τρέχω και προσπαθώ να είμαι σε όσο πιο καλή φόρμα είναι δυνατόν.
Δεν ξυπνώ και αρχίζω να παίζω drums. Με ενδιαφέρουν πιο πολύ τα τραγούδια και το γράψιμο και μου αρέσει να φτιάχνουμε δίσκους, όπως επίσης και το κομμάτι της παραγωγής αυτών. Οπωσδήποτε κάνω αυτά που πρέπει να κάνω για να συντηρώ την ικανότητα του να παίζω drums, αλλά κυρίως εστιάζεται στο να μένω υγιής, να φροντίζω τον εαυτό μου και μετά απλά να περιμένω τον James Hetfield να με εμπνεύσει.
Πώς προέκυψε η συμμετοχή των Metallica στο Sonisphere;
Διεξάγονται κάποια υπέροχα φεστιβάλ στη Δυτική Ευρώπη όπως το Roskilde στη Δανία, το Werchter στο Βέλγιο, το Glastonbury στη Βρετανία και το Pinkpop στην Ολλανδία. Απλά νιώσαμε ότι υπήρχε χώρος για μια πιο heavy metal εκδοχή αυτού του είδους φεστιβάλ όπου καθένας έρχεται και βλέπει πολλά διαφορετικά συγκροτήματα, ίσως και σε περισσότερες ημέρες, και ο κόσμος έχει τη δυνατότητα να κατασκηνώσει και να ζήσει μια εμπειρία που δεν περιορίζεται μόνο στη μουσική.
Έτσι όταν ο Stuart και ο John ήρθαν σε εμάς περίπου δυο χρόνια πριν και μας ρώτησαν αν θα είμαστε μέρος όλου αυτού, είπαμε ναι. Οποιαδήποτε στιγμή οι Metallica έχουμε την ευκαιρία να συμμετέχουμε σε κάτι που είναι μοναδικό και ασυνήθιστο και λίγο διαφορετικό, έχει πάντα πλάκα να το επιχειρούμε.
Πώς συγκρίνεται το Sonisphere με άλλα φεστιβάλ στα οποία έχετε παίξει;
Λοιπόν, προφανώς έχει την τάση να χαρακτηρίζεται από σκληρότερα και βαρύτερα συγκροτήματα. Είναι απλά καινούριο. Είναι ένα νέο φεστιβάλ που απλά προσπαθεί να στηριχτεί στα πόδια του και να θέσει θεμέλια. Όταν παίζεις σε ένα φεστιβάλ όπως το Roskilde στη Δανία, το οποίο διεξάγεται, ένας θεός ξέρει, γύρω στα 30 ή 40 χρόνια, είναι κάτι πολύ καθιερωμένο. Πολλά από αυτά τα φεστιβάλ ξεπουλάνε τα εισιτήρια πριν καν ανακοινωθούν τα συγκροτήματα.
Το Sonisphere έχει ακόμα να κάνει με τα συγκροτήματα και δεν έχει καθιερωθεί ακόμα. Αλλά βρίσκεται εδώ για μεγάλη πορεία και ας ελπίσουμε ότι σε 5 ή 10 χρόνια από τώρα θα έχει εξίσου καθιερωμένο όνομα με το Werchter ή το Glastonbury ή το Pinkpop. Αυτό που είναι πολύ πρώτο είναι το γεγονός ότι αποτελείται εξ ολοκλήρου από heavy συγκροτήματα ενώ σε άλλα φεστιβάλ είναι η μίξη συγκροτημάτων. Κι έτσι έχεις τους Metallica και τους Black-Eyed Peas να παίζουν την ίδια μέρα, που επίσης έχει πλάκα.
Καμιά πληροφορία για το που θα παίζετε με το Sonisphere του χρόνου;
Τώρα είναι λίγο νωρίς ακόμα αλλά παίξαμε σε αρκετά υπέροχα Sonisphere festivals πέρυσι το 2009. Παίξαμε και σε κάποια διαφορετικά το 2010 και ελπίζουμε το 2011 να μας πάει πίσω σε κάποιες από τις ίδιες χώρες αλλά και σε μερικές καινούριες. Ήταν απολαυστικό να το κάνουμε αυτό με τους Megadeth και τους Slayer και τους Anthrax και νομίζω θα θέλαμε να επαναληφθεί σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Έχετε εμφανιστεί στο The Simpsons και στο South Park παλιότερα, αλλά μόλις κάνατε την πρώτη σας εμφάνιση σε μια non-animated ταινία, το Get Him to the Greek. Αυτό πώς προέκυψε;
Έλαβα ένα τηλεφώνημα από τον manager ότι οι συντελεστές του Forgetting Sarah Marshall γύριζαν μια καινούρια ταινία με κάποιους από τους ίδιους ανθρώπους και ρώτησαν αν θα με ενδιέφερε να παίξω τον εαυτό μου. Το Forgetting Sarah Marshall είναι στην πραγματικότητα μια από τις αγαπημένες μου ταινίες των τελευταίων δύο ετών. Σκέφτηκα ότι ήταν πολύ καλογραμμένο, πολύ καλά σκηνοθετημένο και η παρέα που έλαβε μέρος είναι όλοι υπέροχοι άνθρωποι κι έτσι θεώρησα ότι θα ήταν ενδιαφέρον να είμαι μέρος αυτού.
Πέταξα λοιπόν στο Λος Άντζελες και έκανα ότι μου είπαν για δυο μέρες. Έχει πάντα πλάκα να μπαίνεις σε κόσμους και περιοχές άγνωστες. Ο κόσμος των Metallica και ο κόσμος της μουσικής είναι πολύ καλά γνωστός και ελέγχουμε κάθε στοιχείο της. Σε ένα σκηνοθετικό πλατό όμως πρέπει να κάνεις αυτό που σου λένε και να το κάνεις με χαμόγελο και να παίξεις παράλληλα. Έχει πλάκα να χάνεις τον έλεγχο και απλά να αφήνεις να σε τραβάει το ρεύμα.
Τέλος, το διαδίκτυο έχει εξελιχθεί πολύ από τη διαφωνία σας με τη Napster πριν 10 χρόνια. Εκ των υστέρων, θα είχατε χειριστεί το θέμα διαφορετικά;
Θα είχα ξυπνήσει τον εαυτό μου από τον εφιάλτη νωρίτερα. Σκέφτομαι, αν μη τι άλλο, πιαστήκαμε στον ύπνο από το πόσο ενθουσιώδεις ήταν οι άνθρωποι με όλο αυτό το φαινόμενο του διαδικτύου εκείνο τον καιρό και ότι σαν να μας τύφλωσε. Αλλά σταθήκαμε στο ύψος μας και προσκολληθήκαμε στις αρχές μας και πολλοί άνθρωποι τώρα πια μας χτυπάνε φιλικά στην πλάτη και λένε πόσο δίκιο είχαμε. Πού ήσαστε 10 χρόνια πριν; Ήμαστε οι μόνοι εκεί έξω, λέω εγώ.
Αλλά όλα καλά, κάπου χάνεις, κάπου κερδίζεις. Δε μετανιώνω για τίποτα από αυτά. Σίγουρα, ήταν μια δύσκολη εποχή γιατί πάντα εμείς ήμασταν οι καλοί της υπόθεσης και ξαφνικά υπήρχαν άνθρωποι που δεν πίστευαν ότι ήμασταν οι καλοί και ήταν μια ασυνήθιστη κατάσταση για εμάς.
